8.56 π.μ.

Ο κύριος πλαστικός μουσικάντης,σήμερα έκανε την εμφάνισή του υπερυψωμένος και μακριά από το αγαπημένο του έδαφος πάνω σε μια ξύλινη εξέδρα. Σίγουρος, πως αυτή είναι η στιγμή του να λάμψει στο κόσμο των πλαστικών τρομπετών,σαξοφώνων και λοιπών πνευστών χολοβγαλτών.
Αχ κύριε μουσικάντη μου,αν δεν ήταν τόσο νωρίς,αν δεν νιώθατε στα αλήθεια τόσο ξένη την εξέδρα και να δεν είχε λιώσει ο πρωινός ήλιος τα πλαστικά σας όργανα,ίσως και να είχα μείνει να σας ακούσω αυτή τη φορά.

Τα μέτρα σας παρακαλώ.

Και ξαφνικά όλοι είναι κάτω.
Όλοι έχουν μετατραπεί σε έκπτωτους αγγέλους.
Αναρωτιέται ο ζωγράφος πως είχαν ανέβει τόσο ψηλά.
ή αν έχεις το θεό σου,μήπως ανυψώθηκα εγώ για ένα λεπτό;
au contraire,
αυτοί πέφτουν συνεχώς και με συνέπεια.
Το καλό γίνεται καλύτερο,
όταν βρίσκεται στο ύψος των ματιών σου.
Συχνά η υψομετρική διαφορά
προσφέρει παραμόρφωση
χαρακτηριστικών και δυνάμεων.
Με τον εξοργιστικό καταλύτη
να ναι το ψαλίδι και η βελόνα
στα χέρια του ζωγράφου,
να κόβει και να ράβει φτερά
 πάνω σε ανυποψίαστες πλάτες.

Μελι

Θα θελα να χω  ένα μάτι λαχανί και ένα καστανό.

Να μου μαθαίνανε από μικρή να τα αγαπώ και τα δύο και το κάθε ένα ξεχωριστά.
Οι παιδικές μου ζωγραφιές να είχανε παιδάκια με φύλλα πράσινα και καφετιά  για μάτια.
Να γελάγανε στον ήλιο και αυτός να τους χάριζε χρυσές μπίλιες για ίριδες.
Όλη μου η ζωή να χε κέντρο αυτά τα δύο χρώματα.
Και όλη μου η διπολικότητα να ταν τόσο, μα τόσο δικαιολογημένη.

Κερασάκια στη τούρτα

Αναβράζοντα κατακόκκινα δισκία
πάνω σε καραμελωμένα αμύγδαλα
-με συγχωρείται-
πάνω σε καμένα αμύγδαλα.

-ναι κύριε Πρέσβη
νομίζω θα προτιμήσω τα κερασάκια
αντί των σοκολατακίων σας.

Bi-noculars

Από το γένος των παρατηρητών,
των αναντίρρητα σιωπηλών
 ανθρώπων-τηλεσκόπια,
που για καλύτερη δυναμική ορατότητα
 κρατήθηκαν μακριά
 και κατασκόπευαν την ίδια τους τη παρουσία.

Εγώ αστρονόμος, κυκλοθυμικός παρατηρητής,
είδος μονάχα-μονάχα·
Με υψωμένες  κεραίες,
στήνω τηλεσκόπια σ'αυτή την εκκλησία
της φυλής που με δέχτηκε.
Σ'αυτή τη φυλή των οραστών,
κυνηγών παρατηρήσεων,
και τυχαίων αισθήσεων.

Κόκκινος μπερές

Έχει μείνει ένα δόντι.
Μάλλον δεν υπήρχαν άλλα.

Και να υπήρχαν δεν έχει μείνει ίχνος τους.
Είναι κάτω από ένα τεράστιο στρώμα άσπρων ούλων που το πλακώνει.
Δεν είχα καταλάβει πόσο χαλασμένο είναι,
αλλά τώρα που μου το υπέδειξες υποφέρω από αυτή τη φωλιά μικροβίων,
αυτή τη σήψη μέσα στο στόμα μου.
Θα το κουνήσω όσο μπορώ με τη γλώσσα μου να φύγουν τα πολλά
 και ύστερα έλα βγάλ'το.
Δεν ξέρω πως θα το κάνεις,αλλά πρέπει.
Έχουμε και μια επανάσταση να κάνουμε.
Τα φίδια έχουν δηλητηριάσει τους αγαπημένους μου ανθρώπους.
Και όταν όλο αυτό τελειώσει και το γυρίσουμε σε ταινία,
εμένα θα με παίξει ένα μαύρος δυνατός άντρας.
Εγώ θα φοράω κόκκινο μπερέ και θα με υποδεχθείτε πίσω σαν ήρωα.

Σύνθημα Κερκίδας

Το μυαλό μου είναι ποτ πουρί ποτ πουρί
το μυαλό μου είναι πα τατά πα τατά βραστή

και μετά

Στο τέλος δύο λευκές σελίδες·
ανύπαρκτης συνέχειας,
ανούσιο ξεφύλλισμα,
επί ματαίω προσπάθεια,
να βρεις ένα άλλο τέλος,
σε μια ιστορία που έχει γραφτεί χρόνια πριν.

Λαϊκά απογεύματα

Στις μύτες των ποδιών σου.

Εκεί να κοιτάς τον ουρανό,

πέρα από τα μάτια του,

και συχνά, η ίσως καμιά φορά,

μέσα απ' τα μάτια του,

τις κεραίες των ψηλών θηρίων.

Μπροστά και λοξά,

από τα ανοιχτά παράθυρα,

να ρίχνουμε κλεφτές ματιές,
με τις φτέρνες σου στη γη,

να θυμίζουμε το θάνατο.
Και ύστερα πάλι πίσω στις ανάσες,

να χωρίζουμε απ' το θάνατο.

Λαϊκά απογέματα κεκλιμένων ανθρώπων.

Ποτέ δεν ήταν τα πόδια σου πιο σταθερά,

απ' ότι στην ανάγκη τους για περισσότερο ύψος.

Ανέβηκες ψηλά και δυνατά,

στις μύτες των ποδιών σου.

Οι μαθημένες, στις ανηφόρες γάμπες σου,

ξέραν τι θα πει λίγο πιο ψηλά.

Ή δείτε καλύτερα εδώ την έμπνευση της ημέρας.
[...Το φιλί είναι μια γενναία μάχη ενάντια στον θάνατο. Σφραγίζει την ανάγκη του άλλου για το στήθος της τροφού. Σφραγίζει την ανάγκη του άλλου να τα πει, να χτίσει τον εαυτό του μέσα από τον λόγο. Σφραγίζει αυτή την ανάγκη, του λέει, εγώ είμαι εδώ. Σώπα, μωρό μου, σώπα, καλό μου. Οι άνθρωποι φιλιούνται για παρηγοριά. Καταβυθίζονται ο ένας στον άλλο για να επιστρέψουν στον παράδεισο, τότε που δεν ήταν παρά μόνο ένα στόμα σε ένα σώμα χαμένο στον χώρο και στον χρόνο....] της Niemands Rose.